Niebo w barwach miedzi.

Miałam wrażenie, że niebo płonie.

Coś cudownego w tym ponurym miesiącu.

Nigdy nie pamiętam tak barwnego, prawie zimowego świtu.

Nawet dym z komina kotłowni unoszący się nad blokiem,

wydawał się metafizyczny.

Dla porównania dzisiejszy poranek poniżej.
Jednak miedź zdecydowanie kąpała się w błękitach mimo,
że też cały dzień był piękny.
Nie chcę pisać i pokazywać, co teraz dzieje się za oknem.
Oby do wiosny.