Żubry białowieskie.

Zawsze chciałem je zobaczyć w naturze,

jednak wyglądały zupełnie jak w ZOO.

Choć było to dokładnie w zeszły piątek, upał był identyczny.

Wiadomo żubr wie, gdzie znaleźć cień.

Trafiliśmy akurat na karmienie wierzbą, naturalnym antybiotykiem.

Czy wiecie, że żubr ściąga korę językiem i robi to z niesamowitą precyzją.

Te cienie, to niestety drut.

Jak się żubr wkurzy to nie tylko prycha, ale i tupnie nogą, jak w reklamie.

Do rezerwatu mieliśmy dwa podejścia.

Za pierwszym razem (na szczęście zamknięty samochód),

zaatakowały owady podobne do szerszeni, tylko bardziej rude.

Ponieważ dla mnie to walka na śmierć i życie oznajmiłam, że nie wysiadam.

Mój mąż nie bojący się, był jednak też pod wrażeniem, 

bo waliły jak w szyby jak w "Ptakach".

Nie mogę znaleźć nigdzie, cóż to za ichniejszy błonkoskrzydły.

Może lepiej się orientujecie.

Jak widać drugie podejście było bezinwazyjne i nic mnie nie zeżarło.

Następnym razem inne zwierzęta.

Ostatnie zdjęcie z samochodu. 

Niskie drzewa z powodu suszy sypią złotem.

Prawie wszystkie modrzewie są rude jak jesienią.