Koty nie lubią zostawać same.

Miłek ma smutną minę, bo nie lubi być sam, 

mimo, że ma z okien widok na trzy strony świata.

Co z tego, że zostawili go w willi, z 1900 roku.

Nałęczów jest fajniejszy na spacerze, o tym niedługo.

Domy w nałęczowskich drzewach.

Mimo wielu pobytów w Nałęczowie,

ostatnio namierzyłam coś nowego i niesamowitego.

Z ciekawości weszłam na stronę miasta i dowiedziałam się, że powstało coś nowego.

Kto jest zainteresowany niech zajrzy TUTAJ.

Zdjęcia na stronie znacznie lepsze niż moje bo od środka,

ja wykonywałam tylko z pomiędzy krzaków, bo teren ogrodzony, 

a wycieczkowiczów zainteresowanych było sporo.

A teraz wyobraźcie sobie,

 że budzicie się i drzewa patrzą Wam w oczy, i mówią dzień dobry.

Poniżej szczegóły na bilbordzie.

Droga, która tam prowadzi z "centrumu" wiedzie pięknym lessowym wąwozem.

Po drodze możecie zajść do niezwykle klimatycznej kawiarni "Jaśminowej",

napić się aromatycznej kawy lub herbaty, i zjeść domowej roboty pyszne ciasto.

Jeśli nie wierzysz zajrzyj TUTAJ.

Kilka lat temu pokazywałam na blogu zdjęcia, 

wraz z kotem między stolikami na werandzie.

 Niechcący robię na swoim blogu darmową reklamę.

Ponieważ droga skrótowa wymaga wspinania się, można obejść górę wąwozem

mijając domy w drzewach i obchodząc górę wejść do "Jaśminowej" bez ekstremy wspinaczkowej.

Tak kwitły krzewy i drzewa na jej posesji.

Nałęczów Zdrój w dzień.

Zabytki Parku Zdrojowego,

a na końcu Borowianka z 1900 roku.

Nałęczów Zdrój nocą.

Uwielbiam Nałęczów.

W tym roku odkrywałam, 

że to świetny sposób na miłe spędzenie świąt wielkanocnych.

Wielkanocne nastroje.

Nie lubię żółtego, jednak nierozłącznie kojarzy się z wiosną

i narodzeniem życia,

czyli Wielkanocą.

Życzę Wam Wszystkim radosnych świąt.

Zdjęcia tegoroczne.

Kolejne drzewo kwitnące w oknie.

Myślę, że niezłe zdjęcia, 

tym bardziej, że robione z drugiego piętra.

 

 Na szczęście to nie jest ostatnie tej wiosny.

Cieszę się na takie widoki z okna.

 

Pies przydrożny.

Jednak jak widać "właścicielski".

Po prostu spodobał mi się, był taki szczęśliwy, że Państwo zabrali go na spacer.

Pewnie to rasowiec, ale ja nie identyfikuję.

Dopiero na zdjęciach dostrzegłam jego mimikrę z piaskiem.

Z przed momentu.

Tzw. "palce Pana Boga".

To wymowne przed Wielkanocą.

Myślę, że do przemyślenia.