Na szczęście gra dalej...

Trochę miastowych atrakcji.

 

Oczywiście na koniec światełka i fajna reklama TV.

Kot wgryźliwy.

Najpierw sobie leży jak święta krówka.

 Jednak gdy go najdziesz odzywa się w nim bestyja z czerwonymi oczkami i szablami dzika.

Taka niby urocza słodkość ale jednak kły widoczne,

nie mówiąc już o pazurach, które ostatnio sieją spustoszenie na nowo zakupionych pufach.

Ogólnie słodziak i takim bywa, szczególnie jeśli chodzi o żarcie.

W jego wypadku wielkie i nieustanne.

Credo życiowe: jestem po to by jeść. 

Ktoś kto mruczy przy każdym jedzeniu wiadomo, że je kocha.

Klimaty świąteczne.

Życzę pięknych chwil w Nowym Roku.

Magia świąt.

Wszystkiego najpiękniejszego życzę bożonarodzeniowo.

Co słychać u Miłka?

Jak widać wyleguje się kiedy nie je,

a jeść jest gotów cały czas.

Lubi w zabawie nastroszyć swoją tylną "wiewiórę".

Cały czas żyje w miłości ze swoim starszym gadowatym kolegą Drapkiem.

Od czasu do czasu zajrzy do kompa, tym bardziej, że dotykowy ekran sprzyja jego kreatywności.

Muszę przyznać, że zaniedbałam jaśnie wielomożność w jego blogowym życiu.

Rzecz niepotrzebna.

Dostała mi się i to za darmochę,

rzecz niepotrzebna, 

a jednak podarowana z atencją, że ją właściwie potraktuję.

Poddałam się jej urokowi.

Czyż nie fotogeniczna rzecz?

Niestety ślady po ciosach też są.

W każdym świetle nawet grudniowym jej do twarzy.

Mimo, szorowania przebłyskują porosty.

Może ktoś wie jakie to drzewo?

Dla rzeczy niepotrzebnej jednak mam zastosowanie.

O tym na drugim blogu.
Załączam link.