Wążżżżżżżżżżżżżżżżżżż....

Zatoka Nelsona.

Polańczyk, zalew soliński.

Rudbekia naga.

Kwiat mimo, że jak ognia unikam żółtego, intrygował mnie cały czas podczas pobytu w Bieszczadach.
Jak na przydrożny chwast,jest całkiem duży (wielkości dłoni).
Jak na ironię rósł w miejscach trudnych do zatrzymania się samochodem. Dlatego zdjęcia robiłam wyjeżdżając z Polańczyka, na poboczu przy rozpędzonych samochodach.
Niesamowite są jego połacia, przypominają plantacje rzepaku.

Rok bez Gizmo.

  

Przeleciał przez życie jak strzała, dosłownie i w przenośni.

Kipiąca życiem energia, jakby wiedział, że tak szybko zgaśnie.

Do dzisiaj trudno się pogodzić.

Mimimozami... czyli natura pomiędzy Asnykiem a Niemenem.

Pobawiłam się na działce ostrzeniem na określone plany.
Wyszło mi miodowo- amarantowo.
Miodowa nawłoć, czyli popularna mimoza, za którą nie przepadam bo żółta i przyciąga jesień.
Amarantowe nie wiem co? Może ktoś podpowie.
Też wyrosło. Chyba samo.

Podniebne loty.

Dużo tych zdjęć, jednak było to niezwykle emocjonalne polowanie na dwa apartaty.

Staliśmy na tamie, a wokół nas latało kilka bocianów, jakby chciały się popisać.

Wylądowały na boisku piłkarskim, obok zabytkowego spichlerza w Myczkowcach.

Dziub w ... dziób?

Mecz!

Boisko przy starym spichlerzu w Myczkowcach, druga zapora za Soliną.

Solińska woda.

Zalew soliński.

Lubię fontanny.

Park zdrojowy- Busko Zdrój.

Kocie sudoku.