Wody spady.

Miks wody spadu Kamieńczyka...

... i Szklarki, 

oczywiście Karkonosze, Szklarska Poręba.

Śnieżne Kotły.

Błękit nieba i + 8, ale warto było.

Od dzieciństwa spoglądałam na tą stację meteorologiczną. 

Minęło prawie pół wieku, kiedy udało mi się ją obejrzeć z bliska.

Jednak przede wszystkich niesamowity uskok skalny.

Jeszcze go pewnie nie raz pokażę.

Karkonosze.

Świat kryształu.

Huta kryształu Julia w Piechowicach.

Więcej TUTAJ.

 

Zamek w Bolkowie.

Miłek znowu  na turystycznym szlaku u podnóża zamku.

Kot wysokogórski.

Miłek dzielnie pokonywał drogę w górę, i w dół,

budząc ambiwalentne odczucia.

Jedni byli nim zachwyceni inni pukali się w głowę.

Widocznie u nas tylko psy mogą chodzić na smyczy.

Na zamku wygłaskany przez zainteresowane dzieci.

Nie da się ukryć, że czasem korzystał z pomocy.

Po powrocie padnięty, pewnie śni o górze, którą zdobył po raz pierwszy.

Na Chojniku byłam kilkanaście razy.

Najbardziej lubię wchodzić najpiękniejszym, zielonym szlakiem, jednak był zamknięty,
dlatego wchodziliśmy szlakiem najbardziej łagodnym, choć najdłuższym.

Natomiast w dół lubię schodzić czarnym wśród ogromnych otoczaków,
jednak ze względu na kota nie odważyłam się na taką ekstremę.

Byłam tam przejazdem, dlatego Miłek nie mógł zostać w samochodzie.

Skały adrszpaskie.

Każdą skałę musiałam fotografować od szczytu do podstawy w czterech ujęciach.

 Jeśli chcecie wiedzieć więcej zajrzyjcie TUTAJ.

Macie możliwość podglądania w dzień i w nocy.

Nie zdołałam zwiedzić całości, dlatego pewnie powrócę.

Mimo klaustrofobii udało mi się przebrnąć dość daleko.

Wszędzie  na szlaku wszechobecny bieluteńki piasek niczym z dna morza.

Przed moim aparatem fajne skarpetki króliczki na nogach Czeszki.

 Cieszę się, że wczorajsze słońce dopisywało.

Całość znacznie przerasta masą nasze polskie Pielgrzymy.

Jednak wielkością przypomina Strzeliniec w Kotlinie Kłodzkiej.

Jednakże tamtejsze skały są bardziej szpiczaste.

Jeszcze nie raz będę wracać do tego miejsca na blogu.