Nie będę robił za Mikołaja.

Zgłupieli czerwonego klauna ze mnie będą robić.

Oswobodzony do połowy.

Rozpoznanie wroga.

Teraz jesteś mój.

Zemsta jest słodka.

 W to futro wspaniale wbijają się moje kły.

Niebo w barwach miedzi.

Miałam wrażenie, że niebo płonie.

Coś cudownego w tym ponurym miesiącu.

Nigdy nie pamiętam tak barwnego, prawie zimowego świtu.

Nawet dym z komina kotłowni unoszący się nad blokiem,

wydawał się metafizyczny.

Dla porównania dzisiejszy poranek poniżej.
Jednak miedź zdecydowanie kąpała się w błękitach mimo,
że też cały dzień był piękny.
Nie chcę pisać i pokazywać, co teraz dzieje się za oknem.
Oby do wiosny.

Poranek w miedzi.

To zjawisko zobaczyłam dzisiaj po odsłonięciu plisy w oknie zachodnim.
No cóż, dech mi zaparło.
Zdjęcia słabe, poruszone, bo kto myśli o statywie jak spieszy się do pracy.
Myślę jednak, że oddają istotę zjawiska.
Ci co do mnie zaglądają, znają widok na halę sportową i budynek szkoły,
który w innym świetle prezentuje się mniej ozdobnie.

Jutro to co zobaczyłam na wschodzie.

Amarantowo- kobaltowe.

Słońce zachodzące cztery dni temu.

We wszechobecnej szarzyźnie, 

czasem uda się upolować coś pięknego.

Helskie fokarium.

Trochę upalnego lata na szaro- bure dni.

To zdjęcia z helskiego fokarium trzy lata temu.

Nie wiem dlaczego jeszcze ich nie zamieściłam.

Ta szara była piękna.

Podobno protoplastka odnowionej populacji polskich fok.

Zapomniałam jednak jak ma na imię.

Możecie zajrzeć do FOKARIUM.

Występy publiczne czyli każda do swojego znaczka.

Przyjemne z pożytecznym czyli przegląd jamy ustnej.

Przesłanie ekologiczne fokarium.

Moja podróżna foka osobista.

Po rozpięciu poduszka.

Polecam.

Pierwszy atak zimy.

Tak wyglądało wczoraj w nocy.

O świcie trochę inaczej.

Poruszone, zamglone, no cóż spieszyło się do pracy.

Niby niewiele tego śniegu a na drogach bardzo ślisko.

Niebo zmieniało swoje barwy z minuty na minutę.

Pogoda też się zmieniała kilkakrotnie od burz gradowych poprzez oślepiające słońce.

Panorama Racławicka.

... oczywiście z Rotundy wrocławskiej.

Byłam dwa razy.

Piękna ekspozycja i punktu widzenia historycznego jak i estetycznego.

Jedyna w swoim rodzaju.

Jak chcesz odwiedź.

Koleje... na szczęście nie losu.

Zdjęcia jeszcze wrześniowe, dlatego mimozy na łódzkim Olechowie.