Tężnie inowrocławskie.

 Czyli powroty feryjne.

 Dzisiaj ostatni dzień na transfer czyli można trochę zdjęć po przesyłać.

Powyżej biorę kąpiele słoneczne.

 W lutym też można upolować skrawek błękitnego nieba.

 To najpiękniejsze tężnie jakie do tej pory widziałam,

przypominają twierdze.

Dzień piękny w tym momencie, zimowy i nieco mroźny.

To moje najpiękniejsze zdjęcie, trochę omszałe. 

Marcowe słońce w wąsach.

Tak powitaliśmy dzisiejszy poranek.

Wschodnie okno ze słonecznym marcowym grzankiem.

Choć jeszcze zima, to za razem pierwszy miesiąc wiosny...

...oby jak najszybciej.

Kolejny raz Inowrocław nocą.

Kolejne obrazy z Inowrocławia.

 

 Jeszcze chyba raz powrócę, bo miło się wspomina.

Tym bardziej, że przed nami miesiąc trochę szaro-bury,

choć dzień na szczęście dłuższy.

Na ludzkiej szacie- czyli kot na wybiegu.

Wszystkie koty pracują w teatrze, jak leży trzeba przydepnąć.

Poza tym jak kładą, to koniecznie dla kotów.

Mięciutko cieplutko i w moich barwach.

Czyli można się zamaskować i przy okazji zrobić toaletę.

Wspomnienie czarownych światełek.

Znowu introspekcja spaceru nocnego do Parku Zdrojowego w Inowrocławiu.

Pewnie wrócę do tych zdjęć latem, żeby ochłodzić upały.

Uwielbiam światła w zimowe noce, i cieszę się, że zapanowała na nie moda.

W moim mieście już nie świecą w Inowrocławiu też jeż pewnie zdjęli,

a to zaledwie dwa tygodnie temu.

 

Kilka lat temu zawiesiłam na hoi pnącej się do sufitu,  łańcuch z gwiazdkami.

Ponieważ lubię te niebieskie gwiazdki uznałam, 

że mogą mi świecić codziennie na nocnym niebie.

Dlatego na stałe wkomponowały się w koloryt mojego wieczornego blogowania.

Na dwóch ostatnich zdjęciach oświetlenie naturalne, 

które czasem zasłoni pręt.