Na dnie.

Może ktoś poznaje to miejsce?

Zawsze kojarzyło mi się z Białymi Kwiatami Tuwima 

i ich interpretacją w wykonaniu Demarczyk.

Wreszcie udało mi się upolować błękit nieba i czas aby pojechać.

Mam jeszcze sporo zdjęć w zanadrzu.

Trzy pierwsze to zdjęcia w ruchu, żałuję, że nie nagrałam, 

bo obraz w stagnacji, wygasza energię tego zjawiska.

Muszę przyznać, że trudno jest fotografować tak krystaliczną wodę i to w jej głębinach.

Jutro ciąg dalszy.

Idylla gadzio- kotowata.

Wiem, że nikt mi nie uwierzy, że to nie pozowane.

Trzeba przyznać, że Miłek od swojego niemowlęctwa bardzo lgnie do Drapka, 

może dlatego, że go zabraliśmy z domu pełnego zwierząt i dzieci.

W naszym domu to jego jedyny zwierzęcy przyjaciel.

Nasz pierwszy kot Miau, stronił od żółwia i nie tolerował z nim bliższych kontaktów.

Malec Gizmo uważał natomiast gada, za jakieś ułomne zwierze, bo znacznie wolniejsze od błyskawicy jaką był sam.

Tu symbioza jest dwukierunkowa. 

Oboje lubią nasłonecznienia i wspólną wymianę ciepła.

Myślę, że widać to po obu mordkach.

Groszkowy nocą.

W dalszym ciągu Opole.

Odnośnie nazwy, to myślę, że z powodu barwy.

Jednak ta, nie kojarzy mi się z groszkiem tylko z patyną.

Kłódki jak wszędzie na mostach są.

Jednak po raz pierwszy widziałam je na moście Tumskim we Wrocławiu.

Muszę odkopać zdjęcia.

Most Groszkowy w Opolu.

Jak widać w dzień.

Tęczowych dni z okazji urodzin... sobie życzę.

Jak widać Opole w moich okularach, właściwie opolska Wenecja, ale o tym będzie kiedyś.

Dzisiaj opolska fontanna, bo jak wiecie bardzo lubię fontanny.

Piaskownia w Adrspacharskich Skałach.

Pisałam, że będę powracać, bo miejsce jest magnetyczne.

Nie wiem dlaczego jeziora górskie są zawsze szmaragdowe?

Żeby nie być gołosłowna piasek wszechobecny w wszędzie.

Najbardziej dziwiło mnie, że jest na szlakach i to w górach.

Przypominam, jeśli chcecie podglądać wejście do tej zjawiskowej krainy zapraszam TUTAJ.

Co minutę się odświeża obraz.

Sierpniowe maki.

 

Też byłam zaskoczona, gdy 12 dni temu, nie opodal Groszkowego Mostu w Opolu, zobaczyłam maki.

Co prawda nieco wypłowiałe i nie w ognistych barwach, ale jakby malinowych.

Jednak były jak najbardziej prawdziwe.

Niesamowite jak przyroda jest wytrwała.

Może specjalnie na dzień Wojska Polskiego zakwitły.

Szklarka- wodospad.

Ujęcia z dołu, a wcześniej z góry.

Tak wiedzie szlak od Kamieńczyka do Szklarki.

Te dwa wodospady będące w skrajnych rejonach Szklarskiej Poręby,

kojarzą mi się z yang i ying.

Jakże spokojne wody nieco dalej.