Widok u podnóża.

To przewrotne, że Trzy Korony najpiękniej wyglądają od strony Słowacji, 

a w Polsce, choć do niej należą nie chcą oddać swojego uroku.

Zdjęcia robione z Czerwonego Klasztoru na Słowacji.

O nim innym razem, bo nie można pominąć.

A tu klasztor widoczny z Trzech Koron dzień później.

Widok nie z okna.

Jestem po dziesięciu dniach ze słabym zasięgiem.

Nie wiedziałam, które zdjęcia wybrać, bo Dunajec wygląda przepięknie.

Zdjęcia robiłam wchodząc i schodząc z Okrąglicy na Trzech Koronach.

Warto było stać na ażurowym moście ponad pół godziny, 

przynajmniej można było robić foty i nie myśleć, że się runie w przepaść.

Piesek nadbrzeżny.

Też na płockiej promenadzie przy porcie jachtowym.

Kolejny spacer na płockiej promenadzie.

... biegnę, biegnę, aż dobiegnę.

Czyli zdjęcia wsteczne.

Pierwszy spacerek.

... i to nie byle gdzie bo na płockiej promenadzie.

Tyle wrażeń, że pomylił swoją panią ze mną i ufnie podążał.

Tatuś (ten dorosły tej samej maści), jakoś nie denerwował się, że oddala się latorośl.

Mamusia pewnie by się niepokoiła, ale została w domu.

Jak widać po twarzy wykapany ojciec.

Niestety nie mogłam sfotografować wspaniałego w dotyku futerka.

Cudowne, lśniące, miękkie i puszyste.

Dahlia My Love II

Dla zainteresowanych (zdjęcie z opakowania).

Jak widać jest bardziej typowa niż ta co mi wyrosła.

Może siłą sugestii rozdwoiłam jej płatki na końcach.

... a może lubi tańczyć przy mojej muzyce i trochę poszalała?

Miłośnik rudbeki nagiej.

Nikt nie może odgadnąć jakie jest przeznaczenie tej buteleczki.

Miłek sam pomagał suszyć i upychać rudbekię.

Jeśli chcecie otrzymać nagrodę za odpowiedź, 

zajrzyjcie TUTAJ.

Poniżej przypomnienie bieszczadzkich połaci rudbeki.

Gdy się rozpływałam nad jej pięknem BIESZCZAD, zostałam połajana przez tubylca: 

że nie wiem jak trudno walczy się z tym chwastem (chociaż jest pod ochroną).

Wcale mu się nie dziwię, jak widać, życie ma dwie strony.

Zaglądając do mojego starego posta zobaczyłam wszystkie zdjęcia odwrócone o 180 stopni, 

czy u Was Google robi też takie niespodzianki.

Myślałam, że umie tylko pożerać zdjęcia, stawiając zamiast nich wykrzykniki.

Pierwsza dalia.

Już są trzy kwiatki, piękne pierzaste, no i moje ulubione białe. 

Wyrosły w niewielkiej donicy.

Niestety z powodu swojej żarłoczności, wypija wodę dla zasadzonych z nią innych kwiatów,

 i tamte po prostu wykończyła.

No cóż przyroda rządzi się swoimi prawami.

Ile można pozować...?

... czyli odwrócona sesja zdjęciowa.

Leżę sobie, a tu? Trzeba się zainteresować.
Oczy błyszczą mi na czerwono, bo jestem zaintrygowany.
W dziwnym miejscu dała jeść, podobno potrzeba mi trochę ruchu.
Zjadłem co trzeba, porozglądałem się z wysokości.
Kot jest podobno cierpliwy, ale ile można pozować do tych fot?

Perygeum księżyca.

Perygeum nie było okazałe, bo księżyc się zanużył w chmurach.

Więcej TUTAJ.

Jednak noc wcześniej prezentował się znacznie lepiej,

co widać na zdjęciach poniżej.